หมู่เกาะ
ถ้ำไวกิ้ง
ถ้ำขนาดใหญ่ริมทะเลทางปลายเหนือสุดของเกาะพีพีเล มีชื่อเสียงจากสองสิ่ง: รังนกนางแอ่นที่เก็บจากเพดานถ้ำ และภาพเขียนโบราณรูปเรือบนผนังถ้ำอันเป็นที่มาของชื่อนี้
รังนกนางแอ่น
ลึกเข้าไปใต้เพดานถ้ำสูงชัน นกนางแอ่นกินรังตัวเล็กๆ จะสร้างรังขึ้นจากน้ำลายของพวกมันเอง รังนกที่กินได้เหล่านี้เป็นวัตถุดิบสำคัญของซุปรังนก ซึ่งเป็นอาหารบำรุงราคาแพงและล้ำค่าในวัฒนธรรมจีน สิทธิ์ในการเก็บรังนกเป็นสัมปทานควบคุมอย่างเข้มงวด คนเก็บรังนกต้องใช้เสาไม้ไผ่และเชือกปีนขึ้นไปจนถึงเพดานถ้ำ ด้วยมูลค่าที่สูงลิ่ว ถ้ำแห่งนี้จึงมีการดูแลรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวดและไม่อนุญาตให้นักท่องเที่ยวขึ้นไปบนถ้ำ
ภาพเขียนบนผนังถ้ำ
ผนังถ้ำมีภาพเขียนโบราณรูปเรือและผู้คน ชื่อ 'ถ้ำไวกิ้ง' มาจากจินตนาการที่ว่าภาพเรือบางลำดูคล้ายเรือยาวของชาวไวกิ้ง ทว่าตามข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ ภาพเหล่านี้น่าจะเป็นภาพวาดเรือค้าขายของชาวบ้านและพ่อค้าชาวเอเชียที่แวะหลบลมมรสุม หรือบันทึกของคนเก็บรังนกในอดีตหลายร้อยปีก่อน
การแวะชม
เรือนำเที่ยวจะชะลอความเร็วที่หน้าปากถ้ำเพื่อให้นักท่องเที่ยวได้ถ่ายรูป โดยปกติจะอยู่ระหว่างเส้นทางจาก ปิเละลากูน ไปยัง อ่าวมาหยา คุณจะได้เห็นนั่งร้านไม้ไผ่และเพิงพักของคนเฝ้าถ้ำบริเวณปากทางเข้า แต่ไม่สามารถเดินขึ้นไปในถ้ำได้